Overpeinzing 2

De eenheidsgedachte van yoga heeft me altijd erg aangesproken. De gelijkwaardigheid van ieder individu staat voorop.

We kunnen nog zo verschillend zijn, in de grond genomen maken we allemaal deel uit van dezelfde schepping. We zijn als een klein facet aan een enorme diamant en allemaal dragen we bij aan de schittering van het geheel. Niemand is er beter of slechter, meer of minder dan een ander. We bezitten allemaal andere kwaliteiten die bij elkaar gelegd een rijk palet vormen. Het wordt tijd dat we de unieke, individuele waarde van de enkeling binnen het geheel gaan herkennen en waarderen. Dan kunnen we ophouden met elkaar te bestrijden en de aanwezigheid van de ander als een bedreiging te zien.

Zeker hier in het westen zijn we allen opgegroeid met een zekere competitiedrang. Een ingesleten drang om te bewijzen dat je meer waard bent dan een ander. Het kan niet anders dan dat die drang voortkomt uit een door generaties overgeleverde overtuiging dat er ergens in ons iets ontbreekt. Hoe langer die illusie blijft bestaan, hoe langer we door zullen gaan met elkaar de loef af te steken.

De processen waar de wereld momenteel doorheen gaat en die we zowel individueel als collectief als crises kunnen ervaren, hebben allen tot doel om de mensheid bewuster te maken en de zoekgeraakte balans te herstellen. Té lang hebben we de blik naar buiten gericht gehad en geprobeerd daarbuiten oplossingen te vinden voor dat wat we in onszelf leken te missen. Nu mogen we, of worden we gedwongen, met de aandacht naar binnen te gaan en af te dalen in het onbewuste, op zoek naar de innerlijke rijkdom. Een crisis is als een lange donkere tunnel waar je doorheen moet, zonder dat je een hand voor ogen kunt zien. Het liefste willen we terug naar de oude situatie die bekend was en die lange tijd zo goed voldeed. Ergens hebben we nog steeds de hoop dat het weer wordt zoals vroeger. We gaan ervan uit dat ontstane breuken gelijmd kunnen worden. Dat ons perspectief wel eens niet volledig geweest kan zijn is iets wat niet zo snel in ons opkomt. Dat we wel eens beter uit een crisis tevoorschijn kunnen komen is iets wat we nu nog niet kunnen geloven. Dus in de lange donkere tunnel overheerst in het begin altijd een chaosgevoel, nodig om los te laten wat niet langer wenselijk is. Geleidelijk aan ontstaat er dan een nieuwe orde.

Het is goed om te beseffen dat we er uiteindelijk allemaal beter van worden, individueel en collectief.

Koba

 

Overpeinzingen

Het is vaak grappig om te zien hoe bepaalde dingen in je leven komen. Terwijl een mens, met z’n beperkte zicht op de totale situatie, vaak denkt dat hij het is die de beslissingen in z’n leven neemt en de keuzes maakt, worden eigenlijk allang voor het zover is vanuit de kosmos bepaalde zaken voorbereid die de ontwikkeling van de ziel en daarmee tevens de evolutie van het geheel ten goede komen.

Bestaat er dus wel zoiets als een ‘eigen keuze’ of is het meer een afstemmen op de intentie van dit grotere geheel? Waar komen onze intuïtie en inspiratie vandaan, de ingevingen die we hebben en die ons vertellen over de volgende stap die we moeten zetten? Is er überhaupt wel iets eigens aan dat wat van binnenuit lijkt te komen, dat we spreken van mijn gevoel, mijn gedachten of mijn idee, maar dat tevens volledig ongrijpbaar is, te vluchtig om ooit werkelijk bezit te worden?

Alle kennis en wijsheid liggen in ons opgeslagen. Tezelfdertijd zijn we in staat om informatie op te vangen die in de lucht hangt (denk maar aan telepathie). Het gaat dan niet alleen om informatie van dít bewustzijnsniveau, de gedachten en ideeën die anderen de wereld in sturen, maar ook om de informatie die uit hogere dimensies afkomstig is. Zo wordt vanuit het centrum van de kosmos de evolutie van de individuele ziel en van de aarde als geheel voorzichtig opgetild naar een nieuw niveau van bewustzijn. Op het moment dat de informatie die we op dat hogere niveau oppikken overeenstemt met dat wat we van binnenuit herkennen, wordt het geïntegreerd en groeit aldus ons bewustzijn. Het bewustzijn groeit natuurlijk niet echt, alles zit al in ons, maar een slapend, inactief deel wordt nu wakker. En dan kunnen we ermee werken.

Het is als het sprookje van Kleinduimpje. Onze ziel is ver van huis gegaan en volledig in de stop neergedaald. Maar op z’n weg heeft het kiezelstenen achtergelaten die ons in staat stellen veilig en wel terug te keren als het daar tijd voor is. En dat is het. Lange tijd hebben we buiten kunnen spelen en de wereld in al z’n facetten kunnen ontdekken. Daar hebben we de nodige ervaring mee opgedaan. We zijn de wereld van de dualiteit volledig binnengegaan met alle problemen van dien. We zijn in de levens die we hebben geleefd zowel de witte als de zwarte pionnen in het schaakspel geweest. Steeds donkerder werd het om ons heen, tot we tenslotte begonnen te geloven dat we alleen op de wereld waren. Op dat punt aangekomen raakten we volledig afgescheiden van onze oorsprong. We herkenden onszelf ook niet meer in de ander. We werden als een stuurloos schip dat bij noodweer op een eindeloze oceaan z’n koers moet bepalen.

De huidige crisis is als het noodweer dat ons dwingt om alle zeilen bij te zetten. Niet langer kunnen we doorgaan op de oude vertrouwde manier. Nu komt het aan op het gebruiken van de opgebouwde ervaring, onze kennis en intuïtie. Werkelijk vertrouwen, zonder garantie op een goede afloop. Alsof je geblinddoekt een donkere tunnel binnengaat en slechts op je gevoel je weg vervolgt op zoek naar de uitgang. Nood breekt alle wetten. Als het er werkelijk op aankomt zijn mensen tot grootse dingen in staat.

Maar het is nodig het oude los te laten en open te staan voor nieuwe ideeën, nieuwe vormen en structuren.

Koba Lye